30 اوت 2022- تیمی از محققان دانشگاه بریتیش کلمبیا، که بر روی توسعه قرص های انسولین خوراکی به عنوان جایگزینی برای تزریق روزانه ی انسولین کار می کنند، به کشفی دست یافته اند که تحولی در درمان دیابت ایجاد خواهد کرد. محققان دریافته‌اند که آخرین نسخه از قرص‌های خوراکی انسولین آنها به همان روش انسولین تزریق شده در موش‌های صحرایی، جذب می‌شود.
پروفسورAnubhav Pratap-Singh ، محقق اصلی این تحقیق، گفت: این نتایج هیجان‌انگیز نشان می‌دهد که ما در مسیر درستی در فرمولاسیون انسولین خوراکی هستیم که دیگر نیازی به تزریق قبل از هر وعده غذایی ندارد و کیفیت زندگی و همچنین سلامت روان بیش از 9 میلیون فرد مبتلا به دیابت نوع 1 را در جهان بهبود می‌بخشد. او توضیح داد که الهام‌بخش او در جستجوی یک انسولین غیر تزریقی، پدر دیابتی‌اش است که طی 15 سال گذشته 3 تا 4 بار در روز انسولین تزریق کرده است.
به گفته دکتر آلبرتو بالدلی یکی از همکاران ارشد در آزمایشگاه دکتر پراتاپ سینگ، آنها اکنون مشاهده کردند که نزدیک به 100 درصد انسولین موجود در قرص هایشان مستقیماً وارد کبد می شود. در تلاش‌های قبلی برای تولید انسولین خوراکی، بیشتر انسولین در معده تجمع می‌یافت.
آقایYigong Guo ، کاندید دکترا و نویسنده ی اول این مقاله در آزمایشگاه پرفسور سینگ، گفت: حتی پس از دو ساعت از مصرف قرص، ما هیچ انسولینی در معده ی موش‌های صحرایی گروه آزمایش نیافتیم. همه ی انسولین به کبد موشها منتقل شده بود و این هدف ایده‌آل برای انسولین است، این واقعاً همان چیزی است که می‌خواستیم ببینیم.
تغییر نحوه ی تحویل انسولین
وقتی صحبت از تحویل انسولین به میان می‌آید، تزریق راحت ترین روش برای بیماران دیابتی نیست اما در حال حاضر تنها روش مطمئن برای تحویل انسولین است. با توجه به اینکه چندین نوع انسولین خوراکی دیگر نیز در حال آزمایش و توسعه هستند، تیم UBC بر روی مکان تجمع انسولین و تسهیل نرخ جذب بالاتر آن کار کرد.
تیم دکتر پراتاپ سینگ نوع متفاوتی از قرص را تولید کرد که برای بلعیدن ساخته نشده است، اما در عوض زمانی که بین لثه و گونه قرار می گیرد، حل و جذب می شود.در این روش از غشای نازک پوشش داخلی گونه و پشت لب ها که به عنوان مخاط باکال نیز شناخته می شود، استفاده می شود. تمام انسولین بدون هدر رفتن یا تجزیه در طول مسیر به کبد منتقل می شود.
ییگونگ گفت: برای تزریق انسولین، ما معمولاً به 100 واحد در هر تزریق نیاز داریم. دوز انسولین در قرص‌های خوراکی که وارد معده می‌شوند، ممکن است به 500 واحد برسد، که عمدتاً هدر می‌رود، و این مشکل بزرگی است که ما سعی کرده‌ایم آن را برطرف کنیم.
اکثر قرص های انسولین بلعیدنی در حال توسعه تمایل دارند انسولین را به آرامی طی دو تا چهار ساعت آزاد کنند، در حالی که انسولین تزریقی سریع الرهش می تواند در عرض 30 تا 120 دقیقه به طور کامل آزاد شود.
دکتر بالدلی گفت: مشابه تزریق انسولین سریع الاثر، قرص خوراکی ما بعد از نیم ساعت جذب می شود و می تواند حدود دو تا چهار ساعت دوام بیاورد.
مزایای گسترده ی بالقوه
این مطالعه هنوز به مرحله ی آزمایشات انسانی نرسیده است، و دکتر پراتاپ سینگ می‌گوید که برای تحقق این امر به زمان، بودجه و همکاران بیشتری نیاز است. اما فراتر از مزایای بالقوه واضح برای بیماران دیابتی، او گفت: قرص آنها می‌تواند پایدارتر، مقرون به صرفه‌تر و در دسترس‌تر باشد.
دکتر پراتاپ سینگ می گوید: بیش از 300 هزار کانادایی باید چندین بار در روز انسولین تزریق کنند. این روش زباله‌های محیطی زیادی از جمله سوزن‌ها و سرنگ های پلاستیکی را بر جا می گذارد که ممکن است بازیافت نشوند و به محل دفن زباله بروند، اما قرص خوراکی انسولین ما چنین مشکلاتی را ایجاد نمی‌کند.
او توضیح داد که امید آنها کاهش هزینه انسولین در هر دوز است، زیرا جایگزین خوراکی انسولین می تواند ارزان تر و آسان تر تولید شود. همچنین حمل و نقل قرص ها برای بیماران دیابتی که در حال حاضر باید به فکر خنک نگه داشتن انسولین تزریقی خود باشند، آسان تر خواهد بود.
منبع:
https://www.sciencedaily.com/releases/2022/08/220830093215.htm